تبلیغات
گروه ماهور - زندگینامه و دانلود آثار حسن کامکار
گروه ماهور
نوازندگان ویولن ایران زمین

زندگینامه و دانلود آثار حسن کامکار

 کامکار، حسن

موسیقیدان. تولد: 1 فروردین 1302، سنندج. درگذشت: بهار 1371. حسن کامکار از اوان کودکى به موسیقى علاقه داشت. او اولین بار با خرید «سه‏تار»ى از نوازنده‏اى نابینا و نواختن آن به دنیاى موسیقى گام نهاد. در دوازده سالگى در مدرسه‏ى «موزیک نظام» استخدام شد. در آنجا با انواع سازهاى بادى آشنا شد. بعدها ویولن را به عنوان ساز اصلى برگزید. حسن کامکار سالیان درازى را به جمع آورى و تدوین و ساختن آهنگ و نغمه و ترانه‏هاى فولکلور کردى و نت‏نویسى موسیقى پرداخت.

ادامه مطالب و دانلود آثار در ادامه مطلب

 وى بیش از 400 قطعه و ترانه ساخت. حسن کامکار کلاسى تأسیس کرد که در آن آموزش موسیقى را عهده‏دار بود و این کلاس بعدها، محل کانون هنرى شد که زیر نظر اداره‏ى فرهنگ و هنر کردستان درآمد و حجم فعالیت‏هاى موسیقى در این کانون گسترش یافت و صاحب سه ارکستر شد و ثانیا مسئولان وقت را وادار به تأسیس هنرستان عالى موسیقى کرد. حسن کامکار بعد از یکى از مدت طولانى بیمارى و بسترى شدن درگذشت. موسیقى از هنرهاى والا و شایسته‏اى است که در انحصار هیچ طبقه و گروه خاصى نیست که آن را مخصوص خود بدانند، بلکه کسانى موسیقیدان شده و در این هنر ظریف و آسمانى پیشرفت مى‏کند که از استعدادى خاص و خداداد بهره‏مند باشند و این استعداد نیز در مسیرى مساعد نشر و نما نماید. سرزمین کردستان با آن همه مناظر زیباى طبیعى و بدیع و کوههاى سر به فلک کشیده و قلل رفیعش از ازل تا ابد، کوس برابرى با همت بلند و مردانه و فرهنگ و هنر و موسیقى محلى (فولکلور) مردم این قسمت از سرزمین وطن عزیزمان ایران را مى‏زند. دامنه‏هاى سرسبز و خرمش با آن چشمه‏سارهاى روان از آب زلال، مانند مادرى مهربان که فرزند عزیزش را در دامن خود پرورش مى‏دهد و از پستان خود تغذیه‏اش مى‏کند، دامنه‏هاى این کوهستانها نیز با آن چشمه‏سارها، همچون دامن مادر، همیشه الهام‏بخش شاعران، عارفان و هنرمندان آن سامان به خصوص موسیقیدانان آن بوده است و ما وقتى به موسیقى غرب ایران بنگریم، متوجه خواهیم شد که چه آثار و گنجینه‏هاى گرانبهایى در این خطه‏ى هنرپرور با فرهنگ و تمدنى غنى و پربار وجود دارد. وقتى شاهد بودیم و هستیم که بسیارى از محفلها و مکانهاى ابتدایى و دور از فرهنگ اصیل، موسیقى را «طرب» و موزیسین را «عمله‏ى طرب» مى‏خواندند؛ در کردستان مردم به موسیقى اصیل ایران زمین عشق ورزیده و همین علاقه‏ى بخصوص مردم به موسیقى بود که در مسجد و محراب و معبد، میلاد و مرگ، با زبان موسیقى سخن مى‏گویند و احساس خود را بیان مى‏کنند و از موسیقى در پرورش روان و بهتر زیستن و بیشتر مهر ورزیدن به همنوع خویش برداشت مى‏کنند و به همین دلیل است که وقتى آهنگى محلى کردى مى‏شنویم متوجه مى‏شویم که از یک عرفان خاصى سخن مى‏گوید که ویژه‏ى مردم پاکنهاد و پاک‏دل این سرزمین بلندیها، یعنى کردستان است. خوانندگان بزرگى چون: سید على‏اصغر کردستانى، حسن زیرک، عزیز شاهرخ، مظهر خالقى، محمد مامله، استاد بهزاد کرمانشاهى، درویش نعمت على خراباتى، شیخ حسین داودى، استاد حاجى خان ناظرى، و غیره... خدمات ذیقیمتى به موسیقى زادگاهش نموده‏اند. غنى‏ترین و پربارترین موسیقى محلى (فولکلوریک) ایران در کردستان، میان مردمان است که سینه به سینه از اجداد و نیاکانمان به ایشان به ارث رسیده و توسط موسیقیدانان محلى با زحمات و کوشش فراوان جمع‏آورى و حفظ گردیده و این اشخاص خدمات گرانبهایى به فرهنگ صوتى ایران نموده‏اند، از جمله‏ى این هنرمندان و موزیسین‏ها، استاد حسن کامکار مى‏باشد که در روز اول فروردین ماه 1302 خورشیدى در شهر سنندج متولد گردیده، وى از همان کودکى استعدادى شگرف در موسیقى داشت به طورى که بسیارى از آهنگها و تصانیف را در حافظه‏ى ذهن، حفظ داشت، ولى نخستین پل ارتباط او با موسیقى بعد از استعداد سرشار و خدادادى او، «سه‏تار»نواز نابینایى بود به نام على‏خان، که خود آقاى حسن کامکار مى‏گوید: «با زحمت زیاد و مشکلات عدیده چند شاهى جمع مى‏کردم و از على‏خان «تار» مى‏خریدم و در خفا تمرین مى‏کردم ولى هرچند بار پدر و سایر افراد فامیل دور و نزدیک آن را بر سرم مى‏شکستند، البته نه این که مخالف باشند که من ساز یاد بگیرم، بلکه معتقد بودند که باید به کارهاى دیگرى برسم ولى بیش از 12 سال از سنم نمى‏گذشت که یک فرصت استثنایى برایم پیش آمد و در مدرسه موزیک نظام استخدام شدم و این تنها جایى بود که هم از شر تنبیهات پدر رها شدم و هم این که امکان پى‏گیرى بزرگترین عشق و علاقه‏ام که همان موسیقى بود، میسر ساخت». حسن کامکار، بعد از «تار»، که نزد خود آموخته بود، در دسته‏ى موزیک ارتش با انواع سازهاى بادى آشنایى و نواختن آنها را به خوبى و مهار مى‏آموزد و پس از پانزده سال روى به نواختن ویولن مى‏آورد و همین ویولن بعدها ساز تخصصى وى مى‏گردد. کامکار، از این به بعد به جمع‏آورى و تدوین و ساختن آهنگ‏ها، نغمه‏ها، و ترانه‏هاى فولکلور کردى و نت‏نویسى آنها مى‏کند که بیش از 400 قطعه و ترانه مى‏باشد و این در زمانى بود که جز افرادى بارز و مشخص مثل استاد بزرگ شادروان ابوالحسن صبا، کمتر کس دیگرى به فکر ثبت و جمع‏آورى این ذخائر گرانبها نبود. حسن کامکار با زحمات فراوان، کلاسى تأسیس کرد که در آن آموزش موسیقى را به طور علمى عهده‏دار بود و این کلاس بعدها، محل کانون هنرى شد که زیر نظر فرهنگ و هنر کردستان درآمد و حجم فعالیتهاى موسیقى در این کانون به حدى گسترش یافت که اولاً صاحب سه ارکستر شد و ثانیاً مسئولان وقت را وادار به تأسیس هنرستان عالى موسیقى کرد. کامکار با استعداد ذاتى خود و منابع پربار شعر و موسیقى زادگاهش که از تلفیق آن دو، از آنها الهام گرفت و رویش تأثیرها نهاد و خود روى آن اثرها گذاشت، موسیقیدانانى تربیت کرد و پرورش داد که غیر از شاگردان متفرقه‏ى وى، از شاخص‏ترین نمونه‏هاى آن، هشت فرزند نوازنده و آهنگساز او: هوشنگ، بیژن، پشنگ، ارسلان، قشنگ (ایشان دختر خانمى هستند هنرمند، ضمن آشنایى کامل به نواختن ویولن که نزد پدرش مى‏آموخت، پس از چندى به «سه‏تار» روى آورد و نزد هنرمندانى چون: هرمزى، محمدرضا لطفى و علیزاده کار کرد و از ایشان بهره گرفت و پیشرفت شایانى نمود و خود به خانمهاى هنرمند و دوستدار این ساز سنتى تعلیم مى‏دهد). ارژنگ، اردشیر و اردوان مى‏باشند.

برگرفته از کتاب: گلزار مشاهیر



برچسب ها: زندگینامه و دانلود آثار حسن کامکار، عکسهای حسن کامکار،
نوشته شده در تاریخ جمعه 29 بهمن 1389 توسط محمدرضا کشاورز