تبلیغات
گروه ماهور - سالشمار استاد پرویز یاحقی
گروه ماهور
نوازندگان ویولن ایران زمین

سالشمار استاد پرویز یاحقی

به کوشش سیّد علیرضا میرعلینقی

31 شهریور 1314: تولد در تهران، خیابان صفی علی‌شاه، در خانواده «صدیقی پارسی»، مادرش (به نام «بدوی») از خواهران حسین یاحقی است. پدر، دیپلمات و کارمند وزارت امور خارجه است.
1942‌ـ 1940/ 1321ـ 1319: اولین بارقه‌های استعداد موسیقی را بروز می‌دهد. استاد ابوالحسن صبا او را می‌بیند و به دوستش، استاد حسین یاحقی، سفارش تعلیم او را می‌کند. حسین یاحقی به‌‌رغم مخالفت‌های خانواده، پرویز کوچک را آموزش می‌دهد.


1947ـ1943/ 1326ـ1322: اولین برنامه تک‌نوازی او ایستگاه بی‌سیم و پهلوی،‌ رادیو تهران، اجرا می‌شود. شماری از مردم فکر می‌کنند که استاد حسین یاحقی برنامه اجرا کرده است. افسانه «کودک اعجوبه» آغاز می‌شود. آموزش نزد «دایی جان حسین» ادامه می‌یابد. کودک اعجوبه، زندگی خانوادگی بی‌آرامشی را طی می‌کند.
1951ـ 1948/ 1330 ـ 1327: آوازه شهرت او در تهران می‌پیچد.
حسین یاحقی، تعلیم بعضی شاگردان و کار با خوانندگان نظیر منوچهر همایون‌پور را به او می‌سپارد. او برنامه‌های دیگری را در رادیو اجرا می‌کند، از خانواده پدری قطع علاقه می‌کند و از مدت‌ها پیش به خانواده دایی جان حسین می‌پیوندد. تحصیلات دبیرستان را نیمه‌کاره می‌گذارد. با منوچهر شفیعی، بهرام سیر، قاسم جبلی، نواب صفا، بیژن ترقی و... معاشرت و مسافرت می‌کند و اولین صفحه‌های گرامافون از نواخته‌های او در کمپانی ایران‌رکورد پ‍ُر می‌شود. پرویز صدیقی پارسی با نام خانوادگی «یاحقی» در محافل موسیقی تهران آوازه می‌یابد. اولین کلاس کوچک تعلیم ویولون را در خیابان فردوسی جنب دفتر مجله سپید و سیاه، باز می‌کند.
1955ـ1952/ 1334ـ1331: شهرت روزافزون او بالا می‌گیرد. بحران‌های روحی در عرصه خانواده و روابط خصوصی را تجربه می‌کند و دو بار در اثر کسالت اعصاب بستری می‌شود. پزشکان مثل همیشه موسیقی را تنها راه معالجه او دانسته‌اند. اولین آهنگ کلاسیک خود را در آواز شور و با کلام نواب صفا می‌سازد (با نام «ای امید دل من کجایی») و با ارکستر رادیو و صدای بنان اجرا می‌کند. نزد استاد ابوالحسن صبا، ردیف‌ها را مشق می‌کند و با طرز رهبری ارکسترهای یک‌صدایی آشنا می‌شود و کنار او هم‌نوازی می‌کند. با داریوش رفیعی آشنا می‌شود و برای صدای او اقدام به ساختن آهنگ ترانه می‌کند. در ارکستر مجید وفادار، ویولون اول را او می‌نوازد.
1958 ـ 1956/ 1336 ـ 1335: تعدادی آهنگ ‌ـ ترانه ماندگار حاصل همکاری او و رفیعی و ترقی ضبط می‌شود. رادیو تهران تجدید سازمان پیدا می‌کند و رسماً از او به عنوان آهنگساز و سرپرست ارکستر دعوت به کار می‌شود. در هیئت خبرنگار برای روزنامه پست تهران (به سردبیری نعمت قاضی‌شکیب) و برنامه‌های رادیو تهران کار می‌کند و ابتکارات او مورد توجه قرار می‌گیرد. استاد ابوالحسن صبا بدرود حیات می‌گوید.
1956ـ 1958/ 1340 ـ 1337: داریوش رفیعی زندگی را وداع می‌کند. پرویز یاحقی به کار با دیگر خوانندگان مطرح ادامه می‌دهد. برنامة "قصه شمع" با صدای او و نواب صفا ضبط می‌شود. مهدی خالدی در تنظیم و ساخت و اجرای آهنگ‌ ـ ترانه‌ها به وی یاری می‌کند. با همه‌گیر شدن شایعه‌هایی درباره گرفتاری‌های جسمی او و چند هنرمند دیگر و طرح ترک اعتیاد هنرمندان رادیو در آن زمان، پرویز یاحقی همراه تنی چند از دیگر هنرمندان بستری می‌شود و بعد از ترک ابتلا به همراه نواب صفا و... به شیراز می‌رود. کنسرتی به یاد‌ماندنی در شیراز (با همکاری هاشم جاوید، حافظ‌شناس مشهور) اجرا می‌کند. صفحات روزنامه‌ها و مجلات هنری سرشار از ستایش‌ها و انتقادها از او است.
1968ـ1962/1346ـ1341: پرویز یاحقی از چهره‌های ثابت برنامه گل‌ها می‌شود. شیوه ویولون‌نوازی او شیوع می‌یابد و برنامه‌های فراوانی از هم‌نوازی او با ایرج، گلپایگانی و... ضبط می‌شود. در دوره پیرنیا او با آزادی کامل در رفت و آمد به استودیوی شماره 8 و ضبط تک‌نوازی‌هایش، به دلخواه و به مقتضای حال و الهام، می‌دهند. شماری از شنیدنی‌ترین برنامه‌های او در این دوران در نوار پ‍ُر می‌شود. در این دوره فقط با خوانندگان زن کار می‌کند. استادان: روح‌الله خالقی و مرتضی محجوبی از دنیا می‌روند. اولین صفحات 45 دور او همراه آواز گلپایگانی در کمپانی رویال پر می‌شود.
1970ـ 1968/ 1349ـ1347: دایی و استادش، حسین یاحقی در سکوت هنرمندان و بی‌اعتنایی اطرافیان دنیا را وداع می‌گوید. پرویز یاحقی با پروانه امیر‌افشار از شاگردان علی تجویدی آشنا می‌شود و بعد از مدتی با او ازدواج می‌کند. تعدادی آهنگ ـ ترانه برای صدای او می‌سازد و این دو، زوج خبرساز هنری در مجلات و روزنامه‌ها می‌شوند. پیوند آن‌ها بعد از مدتی به طلاق می‌انجامد، ولی ارتباط هنری حفظ می‌شود.
1977ـ1971/1355ـ1350: داود پیرنیا از دنیا می‌رود. وضعیت موسیقی رادیو و برنامة گل‌ها عوض می‌شود. پرویز یاحقی و تنی چند از هنرمندان گل‌ها به سفارش و تبلیغ اکبر گلپایگانی به کاباره‌ها می‌روند و در آنجا برنامه اجرا می‌کنند. آهنگ‌های او کماکان با ارکستر بزرگ رادیو و به سرپرستی جواد معروفی اجرا می‌شود. سفرهای متعدد به کشورهای اروپایی و آمریکا می‌رود. اولین نشانه‌های انزوا و گوشه‌گیری‌ از جمع در او آشکار می‌شود. همنواز او رضا ورزنده از جهان می‌رود.
1979ـ1977/1357ـ1356: آلبوم دو نواری «سلوهای یاحقی» با مقدمه‌ای از بیژن ترقی منتشر می‌شود. آخرین کنسرت‌های مدت زندگی خود بین مردم را در فاصلة‌ کمی تا وقوع انقلاب روی صحنه می‌برد. با انقلاب، زمینه کاری تمام هنرمندان هم‌سنخ او از بین می‌رود. عده‌ای مهاجرت می‌کنند و یاحقی در گوشة منزلش انزوا می‌گیرد.
1990ـ 1979/1368ـ 1358: یاحقی و همکارانش از ادامه کار موسیقی در رسانه‌ها محروم می‌شوند و حقوق آن‌ها نیز قطع می‌گردد. او در منزل به نوازندگی و ضبط قطعاتش با کیفیت حرفه‌ای و تخصصی می‌پردازد. هم‌نوازی‌های او با جواد معروفی، ناصر افتتاح، جلیل شهناز، فضل‌الله توکل، فرهنگ شریف و... از این زمان جدی می‌شود. او در دستگاه حکومت نیز برای خود حامیانی پیدا می‌کند. همنواز او، امیر ناصر افتتاح، زندگی را بدرود می‌گوید.
2000ـ1990/1378ـ 1369: ضبط‌های خصوصی او ادامه می‌یابد. دوستانش کم‌کم از دنیا می‌روند: حسین قوامی، محمودی خوانساری، جواد معروفی و... آلبوم سلوهای یاحقی با عنوان طُرّه (1 و 2) منتشر می‌شوند. آلبوم‌های دیگر با نام‌های طوبی (1 و 2) و طراوت (1 و 2) به بازار می‌آیند و خاطره یاحقی در دل‌ها دوباره زنده می‌شود.
خواهرش در حادثه تصادف اتومبیل جانش را از دست می‌دهد و مرگ او ضربة روانی مهلکی را به پرویز یاحقی وارد می‌کند. اولین مصاحبه‌های خود در سالهای بعد از انقلاب را با فروغ بهمن‌پور به انجام می‌رساند.
20005 ـ 2000/ 1383ـ 1379: کسالت‌های روحی و افسردگی او شدید می‌شود. برای معالجه به خارج از کشور می‌رود و زود برمی‌‌گردد. فعالیت‌‌هایش را گسترش می‌دهد و نوارهای دیگری از او با نام راز و نیاز، کیمیا و... انتشار می‌یابد.
2007ـ2005/1385ـ1384: در یک حادثة تصادف اتومبیل، پنجة چپش خرد می‌شود. او را برای جراحی به آلمان می‌برند. در بازگشت، انزوا و افسردگی او شدت می‌یابد و او دیگر کسی را نمی‌بیند. تنهایی و سکوت او به مرزهای نگران‌کننده‌ای می‌رسد، با‌این‌حال از تدوین آثار خود و واگذاری به حمید اسفندیاری‌نیا ناشر مورد اعتماد خود غافل نیست. او هفته قبل از مرگ، آلبوم دو سی‌دی «مهر و مهتاب» را می‌بیند.
2007/11/11/1385: مرگ در آپارتمانش در خیابان جردن، کوچه نیلوفر، علت مرگ او ایست قلبی اعلام شد. جهان‌شاه برومند و فریدون احتشامی کاشفان آخرین بقایای پیکر رنج‌دیده پرویز یاحقیهستند. سه روز بعد در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده می‌شود. او از 35 سال پیش تا به حال تنها زندگی کرده و فرزندی نیز نداشته است.

به کوشش بابک بختیاری

1314: سی‌و یکم شهریور، تولد پرویز صدیقی پارسی در منزل پدری، تهران، خیابان خانقاه. صدور شناسنامه به شماره 1075 از بخش دو تهران، نام پدر: غلامحسین صدیقی پارسی (کارمند وزارت خارجه)، نام مادر: کوکب یاحقی (با نام مستعار توران) که اهالی منزل و بچه‌ها «بدوی» خطابش می‌کنند.
1318: آغاز گرایش به موسیقی تحت تاثیر محیط خانواده مادری؛ نواختن نی‌لبک و سپس فلوت.
1321: شروع تحصیلات ابتدایی در دبستان پروانه (واقع در جنب مجلس شورای ملی وقت) و همکلاس شدن با مجید نجاحی از سال نخست تحصیل.
1322: آغاز نوازندگی ویلن تحت‌نظر دایی هنرمند خود استاد حسین‌خان یاحقی. حسین‌خان درباره علاقه و استعداد وی می‌گوید: «پرویز در هشت‌سالگی با اینکه دستش به سر ویلن نمی‌رسید و به زحمت آن را به دست می‌گرفت، چنان پشتکار و علاقه‌ای داشت که کمتر از چهارسال ردیف موسیقی ایرانی را فرا گرفت و یک نوازنده و موسیقیدان قابل شد.»
1325: اجرای نخستین برنامه نوازندگی در رادیو در 11‌سالگی به عنوان نوازنده خردسال در حضور صبحی مهتدی و تقی روحانی؛ معرفی وی با نام مستعار پرویز یاحقی و تداوم این برنامه به مدت چهارسال.
1326: راهیابی به کلاس استاد ابوالحسن صبا با راهنمایی و توصیه استاد حسین یاحقی.
نوازندگی در حضور استاد صبا و تشویق توسط استاد و آغاز تعلیمات تکنیکی نوازندگی ویلن (فراگیری تکیه‌ها، تحریرها، آرشه‌کشی‌های مختلف و آشنایی کامل با مقدورات ساز ویلن و ظرایف نوازندگی آن) و پس از آن آموزش سه دوره ردیف استاد به مدت دوسال.
قبولی در آزمون نوازندگی به عمل آمده در شورای موسیقی رادیو و استخدام رسمی در رادیو به عنوان نوازنده ویلن.
1328: به دنبال مخالفت شدید و دایمی پدر با نوازندگی پرویز، به همراه وی به قصد ادامه تحصیل به بیروت می‌رود تا از آنجا راهی آمریکا شود. اما عشق مفرط به موسیقی و ویلن منجر به وساطت حسین‌خان و بازگشت پرویز به تهران می‌شود.
1330: شروع فعالیت خبرنگاری و نویسندگی در جراید در زمینه موسیقی و نیز سیاست با تفسیر مسایل سیاسی روز تهران.
تهیه‌کنندگی و گویندگی برنامه‌های رادیویی از جمله برنامه‌های کاروان شعر و موسیقی و در گوشه و کنار شهر و ... همزمان با فعالیت در رشته موسیقی با نام هنری پرویز یاحقی.
1331: نخستین فعالیت‌ها در زمینه ساخت ملودی ترانه برای خوانندگی هوشنگ شوکتی (برادر استاد علی‌اصغر گرمسیری) ترانه‌هایی مانند «سفر کرده»، «شیرین‌ جان» و ... با اشعار حیدر رقابی (هاله) و بیژن ترقی و تشکیل ارکستری مستقل.
ساخت دو آهنگ برای خواننده نامدار وقت قاسم جبلی با عنوان‌های «رقص پروانه» و «جوانی‌ام کو» با کلام بیژن‌ ترقی و اجرای ارکستر ابراهیم سلمکی.
1332: اجرای یک اثر جاودانه و نوازندگی استادانه ویلن در جواب آواز استاد اسماعیل ادیب خوانساری در دستگاه شور که در سال 1334 در برنامه موسیقی برگ سبز شماره 36 از رادیو پخش می‌شود.
جمعه 14اسفند، ساعت 10 صبح، اجرای اولین کنسرت پرویز یاحقی و هوشنگ شوکتی در تئاتر تهران با ارکستری متشکل از مجید نجاحی (سنتور)، فرهنگ شریف و سلیمان رسولی‌نژاد (تار)، حسین صمدی و محمود میرسعیدی (ویلن)، یوسف رشیدی (ترومپت)، حسین افتخارشناس (قره‌نی)، رحیم گلستان (ویلنسل) و عباس اسدی (ضرب).
ساخت آهنگ‌هایی برای منوچهر همایون‌پور و داریوش رفیعی مانند «آوای رهگذر» (رهرو) و «دام بلا» با شعر بیژن ترقی، همچنین اجرای مجدد ترانه «رقص پروانه» با ارکستر اکبر صدیف و صدای امان‌الله تاجیک.
1333: درگذشت رضا محجوبی، نوازنده صاحب سبک ویلن ایرانی و اجرای دو اثر در سه‌ گاه و دشتی به یاد رضا محجوبی، با همراهی تنبک داریوش رفیعی و انتشار آن بر یک صفحه 45 دور گرام توسط کمپانی موزیکال.
1334: کنار گذاشتن حرفه روزنامه‌نگاری و آغاز فعالیت رسمی و حرفه‌ای موسیقی.
1335: بازگشت به رادیو و همکاری با ا. مرتضایی با ساخت آهنگ «ساغر شکسته» با کلام کریم فکور و در ادامه با ترانه‌هایی چون «طاووس»، «خواب‌ نوشین»، «گرمی عشق»، «می زده»، «بیداد زمان»، «خاکستر» و ... از رحیم معینی‌کرمانشاهی، نواب‌ صفا، بیژن ترقی و تورج نگهبان؛ این همکاری با ساخت و اجرای یک آهنگ در هر ماه به مدت چهار سال ادامه می‌یابد. شکل‌گیری و انسجام شیوه‌ای خاص و پخته در ویلن‌نوازی پرویز یاحقی به عنوان سبک اول نوازندگی وی.
1336: دعوت به برنامه «گل‌ها» از طرف داوود پیرنیا و اجرای نخستین تکنوازی ویلن در برنامه شماره 168 گل‌های رنگارنگ در آواز دشتی.
اجرای یکی از اولین ساخته‌های جاودانه پرویز یاحقی (آهنگ «ای امید دل من کجایی» با کلام اسماعیل نواب‌صفا) در برنامه شماره 172 گل‌های رنگارنگ با صدای غلامحسین بنان. در هنگام اجرای این اثر، استاد صبا رهبری ارکستر را به پرویز جوان واگذار کرده، خود ویلن اول ارکستر را می‌نوازد. پس از این برنامه که آخرین حضور صبا در برنامه گلهای رنگارنگ است. اطلاعات هفتگی عکس‌ها و مطالب مفصلی از این برنامه، استاد صبا و پرویز چاپ و به نقل از وی اعلام می‌کند: «افتخار می‌کنم که در برنامه گلها در کنار استادم صبا نوازندگی می‌کنم.»
درگذشت استاد بی‌بدیل موسیقی ایران ابوالحسن‌خان صبا و اجرای آهنگ «به یاد صبا» ساخته مهدی خالدی در برنامه 174 گلها با حضور غلامحسین بنان، پرویز یاحقی و دیگر شاگردان استاد فقید.
1337: ساخت آهنگ «من و خاموشی» با شعر بیژن ترقی برای داریوش رفیعی در منزل استاد حسین تهرانی؛ اجرای این اثر در ماه دی و مرگ نابهنگام داریوش در بهمن‌ماه که صدمه معنوی فراوانی به پرویز وارد می‌کند.
1338: قطع همکاری با ا.مرتضایی به دلیل ابراز عقاید خواننده،سالار از وی در مصاحبه با رسانه‌ها.
1339: ساخت آهنگ «آشفته» با کلام اسماعیل نواب‌صفا در منزل پدر همسر نواب‌صفا در شیراز و آغاز همکاری با عصمت باقرپور با اجرای این ترانه و در ادامه با ترانه‌های «موج»، «پربسته»، «اشک سپهر»، «مکتب وفا»، «گردباد»، «در سکوت شب» و... با کلام نواب‌صفا، بیژن ترقی و پرویز خطیبی.
1340: آغاز همکاری با بهاره غلامحسینی و ساخت ترانه‌های «سکوت غم»، «خزان‌زده» و... .
1341: درگذشت مادر و لطمه روحی عمیق؛ ساخت اثر «خدایا ناگه تنها شدم» با کلام بیژن ترقی.
1342: ادامه همکاری با بهاره غلامحسینی و ساختن آهنگ‌هایی برای فرحدخت طالقانی از جمله «ای فتنه کجایی». اجرای کنسرت‌های بزرگ در سالن امجدیه.
1343: پیرو توصیه‌های موکد هوشنگ تسلیمی – وزیر اطلاعات وقت- مبنی بر لزوم معرفی خوانندگان جدید به دلیل خستگی عموم مردم از خوانندگان قدیمی رادیو، پرویز یاحقی خواننده مستعد و جوانی را با نام افتخار دده‌بالا تحت تعلیم خود قرار داده.
راه‌اندازی کلاس موسیقی در خیابان سمیه تهران و زندگی در همان محله.
1344: بروز تغییراتی در شیوه نوازندگی ویلن پرویز یاحقی و پیدایش سبک دوم نوازندگی وی. به دست گرفتن یکی از بهترین ویلن‌های ساخته استاد ابراهیم قنبری‌مهر و اجرای برنامه گلهای رنگارنگ 420 و قطعه «شور افشار» در برنامه تکنوازی ساعت یک بعدازظهر رادیو به عنوان نخستین آثار اجرا و ضبط‌شده با این ساز. در داخل این ویلن این جمله حک شده است: «به نابغه موسیقی ایران پرویز یاحقی که نوای پنجه‌های سحرآمیزش پاداش همه رنج‌های زندگی من است. ابراهیم قنبری 1335/1345شمسی (تاریخ نخست تاریخ ساخت و تاریخ دوم تاریخ رگلاژساز است).
ساخت اثر «بی‌خبر ماندی ز حالم» (آن که دلم را) در چهارگاه با کلام بیژن ترقی و اجرای آن در برنامه شماره 420 گلهای رنگارنگ با صدای ا.دده‌بالا و تداوم این همکاری با ساخت آهنگ «چه کنم» در سه‌گاه، شهرت ایران‌گیر خواننده و اجرای کنسرت‌های متعدد به رهبری پرویز یاحقی با همراهی فرهنگ شریف و امیر ناصر افتتاح در سراسر کشور تا سال 1346.
1346: ازدواج با پروانه امیرافشاری در 11اسفند 1346 و ثبت در دفترخانه 79تهران. آغاز زندگی مشترک این دو و ساخت آهنگ «هدیه عشق» به عنوان نخستین همکاری هنری میان آنها و ادامه این همکاری و همراهی به مدت هفت سال با خلق و اجرای آثاری چون «بهار نو رسیده»، «مرا نفریبی»، «به خاطر تو»، «می عاشقانه» و... (بیشتر با کلام بیژن ترقی) و همچنین برگزاری کنسرت‌های پرشمار در شهرهای مختلف کشور.
1347: درگذشت نخستین معلم موسیقی و ویلن پرویز و صاحب تسمیه نام هنری او، استاد حسین‌خان یاحقی.
1350: شروع همکاری با برنامه‌ تازه‌تاسیس«تکنوازی» به دعوت محمد میرنقیبی، سرپرست برنامه و اجرای برنامه‌ی تکنوازان شماره‌ 130 با همراهی فرهنگ شریف و جهانگیر ملک در شور و تداوم این همکاری با اجرای 124 برنامه تا سال 1353.
1351: آغاز همکاری با برنامه‌ جدید رادیویی «گلهای تازه» به سرپرستی هوشنگ ابتهاج از برنامه‌ شماره‌ پنج گلهای تازه تا برنامه‌ شماره 146 گلهای تازه در سال 1355 و مجموعا حضور در 21 برنامه فقط برای تکنوازی و جواب آواز.
1353: جدایی از پروانه امیرافشاری، پایان تنها زندگی زناشویی پرویز یاحقی بدون به‌جای گذاشتن فرزند از این ازدواج. نقل مکان به خیابان وزرا، کو‌چه‌ی دوم، پس از جدایی.
1357: ضبط آثاری با همراهی جهانگیر ملک و صدابرداری محمد جهانفرد و انتشار آن در سال بعد.
1358: انتشار دو نوار در آلبومی با عنوان «سولوهای یاحقی، آلبوم 111» توسط شرکت سوپر کاسپین. ضبط تعدادی برنامه‌ خانگی (خصوصی) به همراه محمدرضا شجریان و محمد موسوی در شوشتری، سه‌‌گاه، همایون، شور، ابوعطا و مرکب‌خوانی تا سال 1360 در منزل پرویز یاحقی.
1360: دگرگونی در شیوه نوازندگی پرویز یاحقی و پیدایش سبک سوم ویلن‌نوازی وی.
1361: آغاز دوره‌ای هشت‌ساله (تا 1368) در ضبط آثاری در مایه‌های مختلف موسیقی ایرانی شامل: ضبط تعدادی برنامه با همراهی فرهنگ شریف و جهانگیر ملک در شور، دشتی، سه‌گاه و... . ضبط دوره‌ای مدون از 12 مقام موسیقی ایرانی در سه مرحله‌ 10ساعته با همراهی جلیل شهناز (یک دوره به همراه تنبک امیرناصر افتتاح و دو دوره با همراهی تنبک جهانگیر ملک).
1367: درگذشت پروین (فاطمه صدیقی‌پارسی) یگانه خواهر تنی که پرویز آجی خطابش می‌کرد و اجرای آثاری به نام «بغض» و «شور فریاد» به یاد خواهر از‌دست‌رفته.
1368: اجرای آثاری با همراهی استاد احمد عبادی در دوره‌ای سه‌ساله تا سال 1371.
1369: درگذشت پیشکسوت و الگوی هنری پرویز، استاد مهدی خالدی و تاثر عمیق وی از این فقدان.
1371: صدمات معنوی پیاپی، نخست به دلیل از دست دادن دوست دیرینه و نزدیکش استاد حبیب‌الله بدیعی و سپس درگذشت یادگار عشیره موسیقی ایران استاد احمد عبادی.
1372: ضبط اثری در بیات اصفهان با همراهی جلیل شهناز و جواد معروفی (آخرین اثر ضبط‌شده از استاد فقید جواد معروفی، منتشرشده در آلبوم راز و نیاز).
1373: انتشار آثار پرویز یاحقی در آلبوم‌های طره (باز‌پخش قطعات آلبوم 111) پس از 15 سال سکوت.
1374: انتشار آلبوم دوتایی طوبی، گزیده‌ای از برنامه‌های رادیویی تکنوازان و برنامه‌ ساعت یک بعدازظهر رادیو.
1375: انتشار آلبوم دوتایی طراوت متشکل از قطعه‌ «همایون شب» (کوتاه‌شده برای این آلبوم) اثری در بیات اصفهان با همراهی جلیل شهناز و امیرناصر افتتاح (آخرین اجرای مرحوم افتتاح) قطعه‌ای در سه‌گاه با همراهی هوشنگ مهرورزان که پس از سال‌ها دوری به وطن بازگشته بود و اثری در بیات ترک از سری ضبط‌های دهه 1360 با همراهی جلیل شهناز و جهانگیر ملک. انتشار تعدادی از آثار پرویز یاحقی در آمریکا.
1383: عقد قرارداد بلندمدت نشر با موسسه‌ای «آوای باربد» و انتشار آلبوم کیمیا (بداهه‌نوازی به سبک سوم) پس از وقفه‌ای هشت‌ساله در نشر آثار، شامل قطعه‌ای در شور با نام «طلوع» به یاد حبیب‌الله بدیعی و قطعه‌ «کیمیا» در شوشتری با همراهی تنبک محمد اسماعیلی.
1384: انتشار آلبوم دوتایی راز و نیاز از سوی آوای باربد، گزیده‌ای از آثار ضبط شده (سبک سوم) در دهه‌ 1370.
1385: واگذاری مکتوب تمامی آثار موسیقی (اعم از آهنگ‌سازی، تنظیم، تکنوازی، گروه‌نوازی، جواب آواز و...) به «موسسه آوای باربد» و معرفی کتبی این موسسه به عنوان تنها ناشر قانونی آثار پرویز یاحقی.
11دی‌، انتشار آلبوم دوتایی مهر و مهتاب (نوازندگی به سبک سوم)، توسط «آوای باربد» چهارشنبه 11بهمن‌، فوت به علت ایست قلبی در منزل مسکونی شماره شش‌ کوچه‌ نیلوفر، خیابان جردن، تهران.
15بهمن‌، مراسم بدرقه‌ واپسین پیکر استاد پرویز یاحقی از تالار وحدت و آرمیدن ابدی در آرامگاه شماره‌ 18 ردیف 143 قطعه‌ 88 (قطعه‌ هنرمندان) بهشت‌زهرا، تهران.




برچسب ها: سالشمار استاد پرویز یاحقی، استاد پرویز یاحقی، سالشمار استاد پرویز یاحقی ویولن،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 8 تیر 1391 توسط محمدرضا کشاورز