تبلیغات
گروه ماهور - مطالب سیامک ایقانی
گروه ماهور
نوازندگان ویولن ایران زمین

زندگینامه و دانلود آثار سیامک ایقانی

 

به قلم آقای بهزاد فیض بخش

 

استاد سیامک ایقانی در سال 1326 در کازرون چشم به جهان گشود و تا مقطع تحصیلی فوق دیپلم در شیراز سکونت داشت. با بهره گیری از موهبت الهی و استعداد ذاتی و همچنین اقامت در فضای شاعرپرور و ادیب محور شیراز که آن روزها از هر ایرانی یک حافظ و سعدی بالقوه می ساخت بیش از شش یا هفت سال نداشت که به همراه پدر خود در میانه راه شیراز به تهران با تهیه یک سازدهنی شروع به نواختن نغمات و ملودیهایی نمود که تا آن زمان شنیده بود.

و این اولین بارقه از ظهور ستاره ای دیگر در آسمان پرفروغ موسیقی و فرهنگ غنی این سرزمین بود. پس از این اولین واقعه جدی، وی تا حدود ده سالگی علاوه بر سازدهنی با فلوت دایی خود گاه و بی گاه سرگرم نغمه پردازی می شد تا این که در ده سالگی پدر ایشان با خریداری یک سنتور نه خرک زمینه ساز ورود جدی سیامک ایقانی به موسیقی شد. سیامک ده ساله که در حال گذار از سنین کودکی به نوجوانی بود با سنتور و بدون هیچ معلمی، بطور خودآموز شروع به آشنایی با دریای بیکران موسیقی ایران زمین نمود ولی سنتور برای وی آن مرکبی نبود که یارای پاسخگویی به نجواهای درونی، مکنونات قلبی و تفکر متفاوت ومتعالی وی را که حتی در همان سنین در باب موسیقی داشت را دارا باشد بطوری که در این مورد خود ایشان گفته اند "سنتور به تنهایی روح مرا ارضاء نمی کرد".  وی در همان دوره با خریداری یک ویولن هشت تومانی توانست آن جزء گمشده و زبان شیوای سخنگوی روح پرتلاطمش را باز یابد و به مدد آن ، چنان که بی شک تا پیش از این نیز با آن آشنا بوده اید برگهایی زرین بر دفتر گرانقدر و فاخر موسیقی اصیل ایرانی بیافزاید. در ادامه پس از نواختن و تمرین از روی صفحات و نوارهایی که در دست داشت برای فراگیری نت خوانی و نت نویسی جهت پیگیری علمی موسیقی به کلاس مدرسی به نام "معمان" در شیراز رفت که در آنجا معلم از شاگردش – سیامک ایقانی – می خواست که در پایان کلاس و به دور از چشم دیگر شاگردان، چهارمضرابهایی که ساخته است را به استادش بیاموزد !!

 

ادامه مطالب و دانلود آثار در ادامه مطلب



ادامه مطلب
برچسب ها: زندگینامه و دانلود آثار سیامک ایقانی، آثار سیامک ایقانی، برادر سهیل ایقانی، عکسهای سیامک ایقانی، ویولنیستهای ایرانی،
نوشته شده در تاریخ جمعه 29 بهمن 1389 توسط محمدرضا کشاورز